เคยมองไปรอบๆตัวแล้วมองไม่เห็นใครมั๊ย

ทั้งๆที่มีคนอยู่รอบตัวมากมาย แต่..ทำไม

บางครั้งเหมือนไม่มีใครเห็นเรา...จริงๆ

เค้ามองข้ามตัวตนจริงๆของเรา...

เค้าอยากให้เราเป็นอย่างที่เค้าต้องการ

เราก็เป็นเหมือนตุ๊กตาให้เค้าใว้เล่น...

ได้แต่อยู่เฉยๆ..กระพิบตารอ...และ...รอ

มองไปรอบตัว...ข้างหน้าไม่เห็นใครเลย

มันเหงา..แล้วก็บอกใครว่าเหงาไม่ได้...

ต้องทน..นั่งกระพิบตารอ...ซักวัน.....

ว่าซักวันความมืดที่ว่างเปล่าจะมีแสง....

ที่ปลายอุโมงค์..หวังว่าต้องมีแสงสว่าง

หวังว่ามันคงเป็นแสงที่อบอุ่น..แล้วก็...

พาเราออกไปจากที่ๆมืดว่างเปล่าอย่างนี้

พาไปที่สุดปลายของสายรุ้ง..เพื่อที่จะ...

ได้เป็นตัวของตัวเอง..ได้มีความสุข...

ความหวัง เราเชื่อมาตลอดนะว่าสวยงาม

เราหวัง...และเราจะหวังต่อไป.....